Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2007

χωρίς...

Σε μερικές ημέρες θα ξημερωσει η "πιο ευτυχισμένη στη ζωή μιας γυναίκας". Γαμοημέρα...Τότε θα είμαι χαρούμενη, σήμερα όμως όχι.
Όχι αν μια ιστορία επαναλαμβάνεται. Εκφυλιστικές ασθένειες... Όχι σε μένα, όχι στον άντρα, την αδερφή, την μητέρα μου. Μα σε κάποιον δικό μας άνθρωπο. Χορεία Χάντινγκτον (Huntington's Chorea)... Ποιος την ξέρει... Ουτε γω την ξερω. Αλλά εχω δει το αποτελεσμα. Και ο θάνατος δεν ειναι το χειρότερο.
Συμπτώματα: μη έλεγχος των κινησεων, καταθλιψη, εξωκεντρισμος, επιθετικη συμπεριφορα, βραδυκινησια, απωλεια μνημης, διαταραχες σκεψης, μεγαλη απωλεια βαρους, απώλεια προσανατολισμου... Νευρική διαταραχή, σφάλμα στο DNA... Οι πάσχοντες καταλήγουν στο... Δαφνί και τελειώνουν εκει...
Θεραπεία δεν υπάρχει, γινονται κάποιες έρευνες στις ΗΠΑ με βλαστοκύτταρα, αλλά ο καλός κυριος Μπους και οι μαϊμούδες του στις σταματούν για λόγους "ηθικής".
Δεν θα πω για τη μάνα που ήξερε τι είχε και το μετέδωσε στα παιδιά της. Εφυγε προ καιρού, λογοδότησε και θα λογοδοτεί μέσα από τον πόνο της κόρης της. Δεν θα πω για τον αδερφό... Μακάρι να έχει τη συννεση να φροντίσει να την το μεταδώσει στα δικά του παιδιά...
Θα πω για τον πατέρα που μόνο της "ψ... ο χαβάς" τον έννοιαζε και δεν κοίταξε τα παιδιά του. Όπως έπρεπε, με αγάπη, στοργή, φροντίδα και αυταπάρνηση. Ποιος θα τον συγχωρέσει; Δεν με απασχολεί. Η ώρα της κρίσης ας τον βρει με το κεφάλι χαμηλα...
ΑΝ καποιος θέλει να μάθει για την ασθένεια αυτή, ας κάνει τον κόπο http://en.wikipedia.org/wiki/Huntington's_disease

Δεν υπάρχουν σχόλια: